ಅನುಸೃಷ್ಟಿ

ಆ ದಿನದ ಸಂಚಿಕೆಯಿಲ್ಲ...ತೊಳಲಾಟ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ

2011-10-08T18:53:00.002+05:30

ವಿಜಯದಶಮಿಯ ದಿನ ಎಂದಿನಂತೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಬೆಳಗಿನ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಕಾಫಿ ಲೋಟವನ್ನು ಹಿಡಿದು ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಾಗಿ ಜಾಲಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದೆ, ಇನ್ನು ಪೇಪರ್ ಹಾಕುವ ಹುಡುಗ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಹಾಕಿಲ್ಲವೇನೋ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಹುಡುಕಲು ಯತ್ನಿಸಿದೆ, ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪೇಪರ್ ಹಾಕುವ ಹುಡುಗ ಮಹಡಿಯ ಮೊಗಸಾಲೆಗೆ ಬಿಸಾಡುವ ಪ್ರಸಂಗ ಹೆಚ್ಚು ಎಂದು ತಿಳಿದು ಮೊಗಸಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರು ಪತ್ರಿಕೆಯ ಸುಳಿವಿಲ್ಲ. ಧರ್ಮಪತ್ನಿ ಒಗೆದಿದ್ದ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಹರಗಲು ಮೊಗಸಾಲೆಗೆ ಆಗಮಿಸಿದಾಗ ನಾನು ಪತ್ರಿಕೆಯವನಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು "ಏನು ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದೀರಿ?" ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು. ನಾನು ಉತ್ತರವಿತ್ತೆ "ಪತ್ರಿಕೆಯವ ಇನ್ನು ಬರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ" ಎಂದೆ, ಅವಳು ಪುನರುಚ್ಚಿಸಿದಳು "ಎಲ್ರೀ ಬರ್ತಾನೆ, ಇವತ್ತು ಪತ್ರಿಕೆ ಬರೊಲ್ವಲ್ಲ, ನೆನ್ನೆ ಆಯುಧ ಪೂಜೆ ನಿಮಿತ್ತ ರಜೆ ಅಲ್ವೆ? " ಎಂದಳು. ಹೌದಲ್ಲ, ನೆನ್ನೆ ತಾನೆ ಓದಿದ್ದ ನಾನು ಅಷ್ಟು ಬೇಗ ಮರೆತೆನೆ? ಎಂದು ಹಿಂದಿನ ದಿನದ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದ ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ಒಳಗೆ ಬಂದೆ. ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದ ಅಭ್ಯಾಸಬಲದಿಂದ ಮೊದಲು ಹುಡುಕುವುದೆ ಆ ದಿನದ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು, ವಾಚಕನ ದಿನಚರಿಯೆ ಹಾಗಲ್ಲವೆ?

ಒಳಗೆ ಬಂದರೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಕಾಫಿ ಹೀರುತ್ತಿದ್ದರು ಅದರ ರುಚಿಯು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಾಟುತ್ತಿಲ್ಲ, ಅಂತರ್ಜಾಲ ಮೂಲಕ ಈ - ಪೇಪರ್ ಮೂಲಕವಾದರು ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯೋಣವೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿಯು ಇಲ್ಲ. ಸುದ್ದಿಗಳು ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ದೊರಕುವುದರು ಕೂಡ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಷ್ಟು ಸಂತುಷ್ಟ ಮನೋಭಾವ ಹೊಂದಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ಹತ್ತು ದಿನಗಳ ಹಿಂದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಓದೋಣವೆಂದು ಅಂದುಕೊಂಡು ಹಳೆಯ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಾಗ ಸಕಲ ಸುದ್ದಿಗಳು ಮನನ ಮಾಡಿದಂತೆ ಅದರ ಪದಗಳ ಲಾಲಿತ್ಯವು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಾಟುತ್ತಿತ್ತು. ಕೂಡಲೇ ಎತ್ತಿಟ್ಟೆ. ನನ್ನ ತೊಳಲಾಟ ನೋಡಲಾರದೆ "ಏನ್ರಿ ! ಮುಖ್ಯವಾದ ವಸ್ತುವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವರ ತರಹ ಅತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತೀರಿ" ಎಂದಳು. "ಇವತ್ತಿನ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ಇಲ್ಲವಲ್ಲೆ" ಎಂದೆ. "ಅಯ್ಯೋ, ನೀವೋ...ನಿಮ್ಮ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯೋ.."ಎಂದು ಮೂದಲಿಸಿದಳು. "ನಿನಗೇನೆ ಗೊತ್ತು ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಸುದ್ಧಿ ಹೇಳುವ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯ ತೂಕದ ವಿಷಯಗಳು" ಎಂದೆ. ತಲೆಚಚ್ಚಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನಳಾದಳು. ನಾನು ನಿಂತಲ್ಲಿಯೆ ನಿಂತೆ ತೊಳಲಾಟವನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು.

ದಿನವೂ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ ನಾವು ಕಣ್ಣಾಡಿಸುವುದು ಪತ್ರಿಕೆಯ ಮುಖ್ಯಾಂಶಗಳಲ್ಲಿ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವಾಗಲು ಕೂಡ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಆ ಮುಖ್ಯಾಂಶದ ಒಳ ತಿರುಳುಗಳ ಯೋಚನೆ ಏನಿರಬಹುದು ಎಂದು. ಕೂಡಲೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತ ಕುಳಿತರೆ ಒಂದು ಘಂಟೆಗು ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಸಮಯ ಕಳೆಯುವುದೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಗಡಿಯಾರ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಗಬಗಬನೆ ತಿಂಡಿ ತಿಂದು ದಡದಡನೆ ಮನೆ ಬಿಡುವ ಸಂದರ್ಭ ಹಲವು ಬಾರಿ ನನಗೆ ಸಂಘಟಿಸಿದೆ. ಯಾರಿಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ಅನುಭವವಾಗುವುದಿಲ್ಲ? ಹೇಳಿ.

"ಆಯುಧ ಪೂಜೆ ಪ್ರಯುಕ್ತ ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಬಿಡುವು ಆದ್ದರಿಂದ ನಾಳಿನ ಸಂಚಿಕೆಯು ಪ್ರಕಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಓದುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಿವಿದ ಹಾಗೆ ನೋವು, ನಾಳೆ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಲ್ಲ ಎಂದು. ದಸರಾ ಹಬ್ಬ ರಜೆಯೊಂದೆ ಅಲ್ಲ, ದೀಪಾವಳಿ ಹಬ್ಬವಾಗಲಿ, ಗಣೇಶ ಚತುರ್ಥಿ ಹಬ್ಬದ ಪ್ರಯುಕ್ತ ಕೂಡ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಸಂಗವು ಬರುತ್ತದೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ಕೂಡ ಹಿಂಸೆ, ದಿನವೂ ಕಾಫಿ ಲೋಟವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಮಜವೇ ಬೇರೆ. ಕಾಫಿ ಹೀರುತ್ತ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಸುದ್ದಿಗಳತ್ತ ಕಣ್ಣಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಬೆಳಗಿನ ಸಮಯ ಕಳೆಯುವುದೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಪರಾಧದ ಸುದ್ದಿಗಳು, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಹಗರಣಗಳು, ಸಂಪಾದಕೀಯ, ವಾಚಕರ ಪತ್ರಗಳು, ಅನಿಸಿಕೆ, ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ಸುದ್ದಿಗಳು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಕಾಫಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಅರಗದಿದ್ದರೆ ಆ ದಿನವು ಉದಾಸೀನದಿಂದ ಕಳೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಆಸಕ್ತಿಯೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆಫೀಸಿಗೆ ತೆರಳಿ ಕೆಲಸ ಶುರುಮಾಡಲು ಕಷ್ಟ, ಒತ್ತಿಕೊಂಡು ಬರುವ ಹಿಂಸೆ ಯಾರ ಬಳಿಯು ಹೇಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮುನ್ನೂರ ಅರವತ್ತೈದು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ದಿನದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪತ್ರಿಕಾಲಯಕ್ಕೆ ಬಿಡುವಿದ್ದರೆ ನನ್ನಂತಹ ವಾಚಕರಿಗೆ ಆ ಮುನ್ನೂರ ಅರವತ್ತೈದು ದಿನವೂ ಪತ್ರಿಕೆಯು ಬರಲಿಲ್ಲವೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಗ್ರಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಇಡೀ ವಾಚಕರಿಗು ಈ ಹಿಂಸೆಯು ಅನಿಸಿರಲಿಕ್ಕೂ ಸಾಕು. ಅನಿಸಿಯೇ ಅನಿಸಿರುತ್ತದೆ, ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಷ್ಟ ಅಷ್ಟೆ. ಮಾಸ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಕೂಡ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದರು ಕೂಡ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ಓದೆ ತೀರಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಹಂಬಲ.

ಕಾರ್ಯಾಲಯವು ಬಿಡುವು ಪಡೆದು ಪುನಃ ಕೆಲಸವನ್ನು ಶುರುಮಾಡಿ ಎಂದಿನಂತೆ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ದಿನ ಮುಂಜಾನೆಯು ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ಓದುವಾಗ ಉಪವಾಸ ಮುಗಿಸಿ ಔತಣಕೂಟದಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಬಿರಿಯುವಷ್ಟು ಊಟ ಮಾಡಿದಂತಹ ಅನುಭವ, ಅಷ್ಟೂ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ಪತ್ರಿಕೆಯು ಓದಿಸುತ್ತದೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಹೊರ ತರುವ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ವರ್ಗದವರನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಿಲ್ಲ ಅವರುಗಳು ನೀಡುವ ಮಾಹಿತಿ, ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಸುದ್ದಿಗಳಿಗೆ ವಾಚಕನು ಮಾರುಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಎಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನನ್ನಂತಹ ವಾಚಕನಿಗೆ ಒದಗಿದೆ ಎಂದರೆ ಅವತ್ತಿನ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಜೀವನವೇ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬಂದು ತಲುಪಿದೆ, ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಅವಾಚಕರು (ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಓದದೆ ಇರುವವರು) ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೆ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೆಚ್ಚು, ಅದು ನಮಗೆಲ್ಲ ತಿಳಿದದ್ದೆ. ಹೇಗೆ ಬೆಳಗಿನ ಕರಿ ಕಷಾಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲವೋ ಹಾಗೆಯೇ ನೆಚ್ಚಿನ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಓದದೆ ಇರಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಓದಿಕೊಂಡವನಿಗೆ ಗೊತ್ತು ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವಿವೇಕದ ಮರ್ಮ, ನೀವೇನಂತೀರಿ?

ಭಾರತ ಚುನಾವಣಾ ಸುಧಾರಣೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ

2011-08-08T11:04:00.004+05:30

ಭಾರತ ದೇಶದಲ್ಲಿ 64ನೇ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದಿನಾಚರಣೆಯನ್ನು ಆಚರಿಸಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವಕ್ಕೆ ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ಪೆಟ್ಟಾಗಿರುವುದರಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚಿನ ಕೇಂದ್ರ ಹಾಗು ಇತರ ರಾಜ್ಯ ರಾಜಕೀಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ಭಾರಿ ಘಟನಾವಳಿಗಳು ಹಾಗು ಕಾರ್ಯವೈಖರಿಗಳು. ಇಂದು ಇಡೀ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ತಾಂಡವವಾಡಲು ಸಕಾರಣವೆಂದರೆ ಅದು ಭ್ರಷ್ಟ ರಾಜಕೀಯ ಮುಖಂಡರುಗಳಿಂದಲೆ. ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಗಣಿಹಗರಣ, ಭೂ ಕಬಳಿಕೆ, ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ತುಳುಕುತ್ತಿರುವ 2ಜಿ ಸ್ಪೆಕ್ಟ್ರಂ ಹಗರಣ, ಕಾಮನ್ ವೆಲ್ತ್ ಹಗರಣಗಳು ಮತ ಚಲಾಯಿಸುವ ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ಘಾಸಿಯನ್ನುಂಟುಮಾಡಿದೆ. ಯಥಾ ರಾಜ ತಥಾ ಪ್ರಜಾ ಎಂಬ ನಾಣ್ಣುಡಿಯಂತೆ ರಾಜಕೀಯ ಮುಖಂಡರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಗುಮಾಸ್ತನವರೆಗು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಎದೆ ಸೆಟೆದು ನಿಂತಿದೆ. ಅಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆಯವರ ಜನಲೋಕಪಾಲ್ ಮಸೂದೆಯು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತವಾಗುತ್ತದೋ ಆ ಭಾರತಮಾತೆಯೇ ಬಲ್ಲಳು.

ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಜೊತೆಗೆ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಮೊಕದ್ದಮೆಗಳು ಕೂಡ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿವೆ, ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಹಾಗು ಅಪಾಯಕರವೆನಿಸುವಂತೆ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ 543 ಸಂಸತ್ ಸದಸ್ಯರಲ್ಲಿ 158 ಸದಸ್ಯರು ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಮೊಕದ್ದಮೆಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಕಳವಳಕಾರಿಯಾದ ವಿಷಯವೆಂದರೆ 543ರಲ್ಲಿ 74 ಸದಸ್ಯರು ಕೊಲೆ ಹಾಗು ಅಪಹರಣ ಮೊಕದ್ದಮೆಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿದ್ದಾರೆ. 500ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮೊಕದ್ದಮೆಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿರುವ ನಮ್ಮ ಸಂಸತ್ ಸದಸ್ಯರು ಸಕಲ ವರ್ಣಸಮೂಹ ರಾಜಕಾರಣದಿಂದ ಬಂದವರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಚುನಾವಣಾ ಸಂಖ್ಯಾಸಂಗ್ರಹಣದ ಪ್ರಕಾರ 205 ಸಂಸತ್ ಸದಸ್ಯರುಗಳಲ್ಲಿ 12 ಸದಸ್ಯರು ಈಗಿನ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷವಾದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷದವರಾಗಿದ್ದು ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಮೊಕದ್ದಮೆ ಅರೋಪದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಬಿ.ಜೆ.ಪಿ ಸರಕಾರವು ಕೂಡ ಇದರಲ್ಲ್ಲಿ ಹೊರತಾಗಿಲ್ಲ 116 ಸದಸ್ಯರಲ್ಲಿ 19 ಶಾಸಕರು ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಕೇಸ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ.ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರಿಗೆ ಹಾಗು ಬಡವರಿಗೆ ಶ್ರದ್ಧಾಭಕ್ತಿಯನ್ನು ತೋರುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಶೇಖಡ 60% ಶಾಸಕರುಗಳು ಸಮಾಜವಾದಿ ಪಾರ್ಟಿ ಹಾಗು ಬಹುಜನ್ ಸಮಾಜ್ ಪಾರ್ಟಿಗಳಿಂದ ಬಂದವರಾಗಿದ್ದು ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಕೇಸ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಗಣನೀಯ ವಿಷಯವೆಂದರೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಮತ-ಖರೀದಿ ಆರೋಪಗಳು ಕೂಡ ಅತಿರೇಕವಾಗಿ ಸಕಲ ಪಾರ್ಟಿಗಳಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ. ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗವು ಸುಮಾರು 60 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಯನ್ನು ನಗದು ಮುಖಾಂತರ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಏಪ್ರಿಲ್ ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಟ್ಟ ಹಣವೆಂದು ತಿಳಿದುಬಂದಿದೆ.

ಪಕ್ಷದ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯು ಪ್ರಚಾರಕ್ಕಾಗಿ ಶೇಖಡ 45% ರಿಂದ 55% ವೆಚ್ಚಮಾಡಿ ಹಣವನ್ನು ಪೋಲುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, 2009 ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಬಹುತೇಕವಾಗಿ 6,753 ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು ಶೇಖಡ 45% ರಿಂದ 55% ವೆಚ್ಚಮಿತಿ ಮೀರಿ ಖರ್ಚುಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.

ಮೇಲಿನ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಭಾರತ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಕ್ರಮಗೆಟ್ಟಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಮತ ಬಾಂಧವರು ಹಾಗು ಸಾರ್ವಜನಿಕರು ನಂಬುವಂತೆ ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ತುರ್ತಾಗಿ ಚುನಾವಣಾ ಸುಧಾರಣೆಗಳ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.

ಭಾರತದ ಅತ್ಯಂತ ಗೌರವಾನ್ವಿತವಾದ ಚುನಾವಣಾ ಸಮಿತಿಯ "ಅಸೋಸಿಯೇಷನ್ ಫಾರ್ ಡೆಮೊಕ್ರ್ಯಾಟಿಕ್ ರಿಫಾರ್ಮ್ಸ್" (www.adrindia.org) ಭಾರತದ ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಲು ಹಾಗು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ತೊಲಗಿಸಲು ಕೆಳಗಿನ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಪುಷ್ಟೀಕರಿಸುತ್ತವೆ.

ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯು ಗಂಭೀರವಾದಂತಹ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಕೊಲೆ, ಅತ್ಯಾಚಾರ, ಅಪಹರಣ, ಸುಲಿಗೆ ಇತ್ಯಾದಿ ಅಪರಾಧಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರೆ ಚುನಾವಣೆಗಳಿಂದ ನಿಷೇಧಿಸುವುದು ಸೂಕ್ತ.ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯು ಅಪರಾಧಿ ಎಂದು ಸಾಬೀತಾದ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಕಾನೂನು ರೀತ್ಯಾ ಎರಡು ವರ್ಷ ಕಠಿಣ ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಒಳಗಾಗಬೇಕು ಹಾಗು ಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಧಿಸಲು ಅನುವುಮಾಡಿಕೊಡಬಾರದು.
"ಯಾವುದೇ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗೆ ಮತದಾನ ಚಲಾಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ" ಎಂಬ ಆಯ್ಕೆಯನ್ನು ಮತದಾರರಿಗೆ ಅನುವುಮಾಡಿಕೊಡಬೇಕು.
ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಪೋಲು ಮಾಡುವ ವಿಪರೀತ ಹಣದ ಬಳಕೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಕಾನೂನು ರಚನೆಯಾಗಬೇಕು.
ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ತಮ್ಮ ವೆಚ್ಚದ ಮಿತಿಯು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಪರಿಶೀಲನೆಗಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಬಹುದಾದಂತಹ ಖಾತೆಗಳನ್ನು ಪಕ್ಷವು ಕೃತ್ರಿಮವಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕು ಹಾಗು ಸದಾ ದೊರೆಯುವಂತಿರಬೇಕು.
ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಜಾತಿ, ಧರ್ಮದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮತಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ಒಡಕುಂಟು ಮಾಡುವಂತಹ ಪ್ರಚಾರವನ್ನು ನಿರ್ಬಂಧಿಸಬೇಕು.

ಚುನಾವಣೆ ಸುಧಾರಣೆಯ ಆಸೆ ಹೊಸದಲ್ಲ.1990 ರಿಂದ ಕನಿಷ್ಠ ಏಳು ಬಾರಿಯಾದರು ಸರಕಾರದ ಆಯೋಗಗಳು ಸುಧಾರಣೆ ಹೊಂದಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ, ಭಾರತದ ಚುನಾವಣೆ ಆಯೋಗ 1998ರಿಂದ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಬಾಕಿ ಉಳಿದಿರುವ ಅಪರಾಧ ಪ್ರಕರಣಗಳ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು ಸ್ಪರ್ಧಿಸಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಬಾರದು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತ ಬಂದಿದೆ ಆದರೆ ಈ ಸುಧಾರಣೆಗಳು ಬಗ್ಗೆ ಅಗಾಧ ಒಮ್ಮತವಿದ್ದರೆ, ಏಕೆ ಸರ್ಕಾರಗಳು ಎರಡು ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಸಮಯವನ್ನು ದೂಡುತ್ತಿವೆ? ಸ್ವಾರ್ಥ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು ಕೇಳಬೇಕಷ್ಟೆ.

’ಆಡಿ’ಕೊಂಡವ ಎಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟವ

2011-07-14T10:08:00.002+05:30

ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ದೂರದ ಸೋದರಿಕೆಯ ಅತ್ತೆಯ ದೂರವಾಣಿ ಕರೆ. ಅಮ್ಮ ಎಂದಿನಂತೆ ಕುಶಲ ಕ್ಷೇಮ ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ದೂರದ ನೆಂಟರಿನ ಅಜ್ಜಿಯ ಮಗಳ ಮಗನಿಗೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಯಿತಂತೆ ಎಂದು ಅತ್ತಲಿಂದ ಮಾತಿಗಿಳಿದರು, ಮಾತುಕತೆ ಎಲ್ಲಾ ಮುಗಿದು ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧವು ಮುರಿದುಬಿತ್ತಂತೆ, ಕಾರಣವೇನಿರಬಹುದು ಗೊತ್ತೆ ನಿನಗೆ ಎಂದು ಕೇಳಲು ಅನುವುಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಅಮ್ಮ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದಾಗ ಆಗ ಅವರೆ ಬಣ್ಣಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಆಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಶುರುಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣು ಇಬ್ಬರು ಒಳ್ಳೆಯ ಜೋಡಿ ಆಗಿದ್ದರು ಹುಡುಗಿಯ ಕಡೆ ಸಂಬಂಧಿಕರು ಹುಡುಗನ ಗುಣ ಸರಿಯಿಲ್ಲ ಎಂದು ಚುಚ್ಚಿದ್ದಾರಂತೆ, ಇದು ನಿಜವಿರಲು ಬಹುದು ಎಂದು ಉಲಿದುಕೊಂಡು ಹೇಳುತ್ತ ಹೋದದ್ದು ಗಮನಿಸಿದೆ. ಅಮ್ಮ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾಗಿ ಏನು ವಿಮರ್ಶಿಸದೆ ಇತ್ತಲಿಂದ ಫೋನಿತ್ತರು.

ಹಲವು ಚುಚ್ಚುವಿಕೆಯ ಬಣ್ಣಗಳುಳ್ಳ ಮಾತುಗಳು ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದರು ಉದಾಸೀನವೆ ಸರಿಯಾದ ದಾರಿ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ ಸತ್ಯಾನ್ವೇಶಿಸಿದಾಗ ಆಗಿದ್ದೆ ಬೇರೆ ಹುಡುಗಿಯು ಒಲ್ಲೆ ಎಂದಿದ್ದು ನಿಜ, ಏನು ಹೇಳದೆ ನನಗೆ ಈ ಸಂಬಂಧ ಖಡಾಖಂಡಿತವಾಗಿ ಬೇಡ ಎಂದು ಹೇಳಿದಳಂತೆ. ಅಷ್ಟೆ ಮತ್ತಿನ್ನೇನು ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೆ ಬಣ್ಣಕಟ್ಟಿ ಮಾತಿನ ಆಸ್ವಾದವನ್ನು ಮೆದ್ದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಬೇಸರವಾಯಿತು.

ಏಪ್ರಿಲ್ ಅಥವಾ ಮೇ ತಿಂಗಳು ಬಂದರೆ ಮುಗಿದೆಹೋಯಿತು ಮಕ್ಕಳ ಫಲಿತಾಂಶದ ಮಾಸ, ಅದರಲ್ಲು ಎಸ್.ಎಸ್.ಎಲ್.ಸಿ ಅಥವಾ ಪಿ.ಯು.ಸಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಫಲಿತಾಂಶ ಈ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯಲ್ಲಿಯೆ ಅವರ ಭವಿಷ್ಯ ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ. ಶೇಖಡ ೧೦೦ ಕ್ಕೆ ೧೦೦ ರಷ್ಟು ಬಂದಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ಮೂರನೆ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಮಾತು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ಅದು ತಪ್ಪು ಅಲ್ಲಿಯು ಕೂಡ ಬೇರೆಯವರ ಹತ್ತಿರ ಚುಚ್ಚಿಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ "ನನಗ್ಯಾಕೋ ಸಂಶಯವೆಂದು". ಇನ್ನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯು ಅನುತ್ತೀರ್ಣನಾಗಿದ್ದರೆ ಅವನ ಅಥವಾ ಅವಳ ಕಥೆಯು ಮುಗಿದಂತೆಯೆ. ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತವೆ.

ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ? ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುವ ಬದಲು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಬಗೆಗಿನ ಯೋಚನೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಬಣ್ಣಕಟ್ಟಿ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಸದುದ್ದೇಶದ ಯೋಚನೆಯಾದರೆ ಒಳಿತು ಆದರೆ ಅದು ಬಿಟ್ಟು ಕೆಟ್ಟ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮಸಾಲೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಆಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೆ ಈಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ರೂಢಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ತುಚ್ಛವಾದ, ತಾತ್ಸಾರದ, ಸಂತೋಷದ ವಿಷಯ ಕೇಳಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿ ಪಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬಾಳುತ್ತೇವೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ವಿಷಮವಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಮ್ಮಲ್ಲೆ ಅಂತರದ ಗೋಡೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತೇವೆ.

ಕಿವಿ ಚುಚ್ಚುವವರು ಅನೇಕರಿದ್ದರು ಉದಾಸೀನ ಮಾಡುವುದೇ ಒಳಿತು. ಮರ್ಯಾದೆ ಕೆಟ್ಟವ ಮೂರೂ ಬಿಟ್ಟವ ಎಂದು ಆಡಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಎಡವಿಬೀಳುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಬದುಕನ್ನು ಅಳೆದು ನೋಡಲು ಯಾರಿಂದಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಅವರವರ ಜೀವನ ಅವರವರಿಗೆ ಮೀಸಲು, ಅವರ ಜೀವನ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಹಕ್ಕನ್ನು ಚಲಾಯಿಸಿ ಕಿಚಾಯಿಸಿ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸರಿ ಎಂದು ಮನದಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅವರು ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ಇವರು ಸರಿಯಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬ ವಿಕೃತ ಕಿವಿಚುಚ್ಚುವಿಕೆಯನ್ನು ಮಾಡಲು ಶತಾಯಗತಾಯ ಹೊಂಚುಹಾಕಿ ಕೆಟ್ಟ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಹೊಂದಲು ಪ್ರಯತ್ನಪಡಬೇಡಿ. ಆರೋಗ್ಯಕರವಾದ ಮಾತು, ವಿಮರ್ಶೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಬದುಕಿಗೆ ಒಳಿತಾಗಬೇಕೆ ವಿನಹ ಕೆಟ್ಟ ಕಿವಿಚುಚ್ಚು ಮಾತುಗಳಿಂದಲ್ಲ.

ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆ

2010-12-21T12:09:00.000+05:30

ಕೆಲ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ನಮ್ಮ ಖಾಸಗಿ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಮನೋಜ್ಞವಾದ ತರಬೇತಿಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿದ್ದರು, ಅದರ ಹೆಸರು "ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವಿಕೆ ಹಾಗು ನಿರ್ಣಯ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ" (Analysing & Decision Making) ಈ ಸದವಕಾಶವನ್ನು ಉಪಯೊಗಿಸಿಕೊಂಡೆ. ತರಬೇತುದಾರರು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಸಾಮರಸ್ಯ ಬೆಳೆಸಲು ನಗೆಪಾಟಲಿಗೆ ಈಡು ಮಾಡಿ ತರಬೇತಿಯಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗಲು ಎಲ್ಲರ ಲವಲವಿಕೆಯನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಿದರು. ತರಬೇತಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗು ಒಂದು ಮುಖ್ಯವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದನ್ನು ಕೇಳಿದರು. ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಎಲ್ಲರು ಉತ್ತರಿಸಬೇಕು, ಮತ್ತು ನೇರವಾಗಿರಬೇಕು.

ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ಮಂದಿ ನೆರೆದಿದ್ದೆವು. ನಾವು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಅವರ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಕಿವಿಗೊಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಸುಲಭವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ, ಪ್ರಶ್ನೆ ಹೀಗಿತ್ತು "ನಿಮಗೆಲ್ಲರಿಗು ಒಂದೊಂದು ಗಿಡದ ಬಿತ್ತನೆ ಕಾಳು ಕೊಟ್ಟರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು ಏನು ಮಾಡುತ್ತೀರಿ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿರುವಂತಹ ನನ್ನ ಕಚೇರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತರು ವಿಭಿನ್ನವಾದ ಉತ್ತರವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರು "ನಾನು ಗಿಡವನ್ನು ಮರವಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿ ಅದರ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತೇನೆ" ಮತ್ತೊಬ್ಬರು "ನಾನು ಗಿಡವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿ ಅದರ ಹೂವುಗಳನ್ನು ದೇವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ಉತ್ತರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಸರದಿ ಬರುವಾಗ ತರಬೇತುದಾರರು ಸ್ನೇಹಿತರು ನೀಡಿದ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಕಿರುನಗೆಯನ್ನು ಬೀರುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಕೂಡ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದಂತಹ ಉತ್ತರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟೆ "ನಾನು ಗಿಡವನ್ನು ಮರವಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿ ಅದರ ನೆರಳು ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ಉಪಯೋಗವಾಗಲಿ" ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದೆ. ಅದಕ್ಕೂ ನಗೆಯನ್ನು ಬೀರಿದರು. ಎಲ್ಲರು ತರಬೇತುದಾರರ ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಏನೆಂದು ಉತ್ತರಿಸಿಯಾರು ಎಂದು ಊಹಿಸತೊಡಗಿದೆವು.

ಅವರ ಉತ್ತರ ಹೀಗಿತ್ತು "ಎಲ್ಲರು ತಮ್ಮ ಕೊಂಚ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಗಿಡವನ್ನು ಮರವಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಉಪಯೋಗಕ್ಕನುಸಾರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿದ್ದೀರಿ, ಆದರೆ ಆ ಬಿತ್ತನೆಯಿಂದ ಗಿಡವನ್ನು ಮರಗಳನ್ನಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿ, ದಟ್ಟಕಾಡನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿದರೆ ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯಾಗುವುದಲ್ಲವೇ? ಅದರಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಮರು ಬಿತ್ತನೆ ಮಾಡಿ ಪುನಃ ಮರವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಪರಿಸರವನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸಿ ಜೀವರಾಶಿಗಳಿಗೆ ಉಪಯೋಗವಾಗುತ್ತಲ್ಲವೇ?" ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗು ನಾಚಿಕೆಯಾಯಿತು. ಹೌದಲ್ಲವೆ, ನಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ಉಪಯೋಗಕ್ಕನುಸಾರವಾಗಿ ಇಡೀ ಪರಿಸರವನ್ನೇ ಹಾಳು ಮಾಡಲು ಹೊರಟಿರುವಂತಹ ಪ್ರಸಂಗ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಉತ್ತರ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ದೇಶಗಳಲ್ಲ್ಲಿಇಂತಹ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ಕೊಟ್ಟು ತಮ್ಮ ವಿಶಾಲವಾದ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಾವು ಕೂಡ ಇಂತಹ ವಿಶಾಲವಾದ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಸರ್ವಾನುಮತದಿಂದ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ಪರಿಸರವನ್ನು ಉಳಿಸುಕೊಳ್ಳುಲು ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟರೆ ಸಕಲ ಜೀವರಾಶಿಗಳಿಗು ಒಳಿತಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ.

ಯಾರು...? ನಾನೇ...?

2010-03-20T12:07:00.010+05:30

ರಣ ಬಿಸಿಲಿನ ಅಪರಾಹ್ನ 12 ಘಂಟೆ 100 ಅಡಿ ಅಗಲದ ಸ್ವಚ್ಛಂದವಾದ ನಾಲ್ಕು ರಸ್ತೆಗಳು ಸಂಗಮವಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಸಂಚಾರ

ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಿಲ್ಲದೆ ಸಂಚಾರದಟ್ಟಣೆಯು ಇಲ್ಲದೆ ವಾಹನಗಳು ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಾಗರೀಕರು ನೋಡಿಕೊಂಡು ರಸ್ತೆಗಳನ್ನು ದಾಟುತ್ತಿದ್ದರು.

ಜಂಕ್ಷನ್ ಸುತ್ತಲು ಪ್ರದರ್ಶನ ಮಳಿಗೆ, ಹೋಟೆಲ್ ಗಳು, ಅಂಗಡಿ ಮುಗ್ಗಟ್ಟುಗಳು ತಮ್ಮ ಎಂದಿನ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಮಗ್ನಗೊಂಡಿದ್ದವು.

ಪ್ರದರ್ಶನ ಮಳಿಗೆಯ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಯ ಕೆಳಗೆ ಕೂದಲನ್ನು ಕೆದರಿಕೊಂಡಿರುವ ಏಳು ವರುಷದ ಹುಡುಗಿ ತನ್ನ ಎರಡು ವರುಷದ ತಮ್ಮನ ತಲೆಯಿಂದ ಹೇನನ್ನು ಹೆಕ್ಕುತ್ತ ಜೊತೆಗೆ ಭಿಕ್ಷೆಬೇಡುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಇಬ್ಬರ ಬಟ್ಟೆಯು ಹೇಳ ಹೆಸರಿಲ್ಲದಂತೆ ಹರಿದಿತ್ತು , ಆ ಗಂಡು ಮಗುವು ನಡೆಹಾದಿಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿರುವ ಧೂಳಿನಲ್ಲಿ ಬೆರಳಾಡಿಸುತ್ತ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅಪರಾಹ್ನವಾದ್ದರಿಂದ ಹೊಟ್ಟೆ ಚುರುಗುಟ್ಟಿತೇನೊ ಅಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು, ಆ ಬಡ ಹುಡುಗಿಯು ತನ್ನ ಕೂದಲನ್ನು ಸರಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಸಂತೈಸಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಆಚೆ ಬದಿಯಿಂದ ಸಿರಿವಂತನಾದ ವ್ಯಾಪಾರಿ ರಸ್ತೆದಾಟಿದನ್ನು ಕಂಡು ಅವನತ್ತ ಭಿಕ್ಷೆ ಅರಸುತ್ತ ಅಪೇಕ್ಷೆಪಡುತ್ತ ಮಗುವನ್ನು ತನ್ನ ಕಂಕುಳಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳರಿಸಿ ಅವನತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಳು, ವ್ಯಾಪಾರಿಯ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಅವನ ಗಮನ ಹರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಳಾದರು ಅವನು ಗಮನಿಸಿಯು ಗಮನಿಸದಂತೆ ದಾಪುಗಾಲು ಹಾಕುತ್ತ ಹೋದನು, ಪ್ರಯತ್ನವು ಫಲಕಾರಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಿರಾಸೆಯಾಗಿ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಯ ಕೆಳಗೆ ಮಗುವನ್ನು ಸಂತೈಸುತ್ತ ಕುಳಿತಲು.

ಧಾವಣಿಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ತಂಗಳು ರೊಟ್ಟಿಯನ್ನು ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ತುಂಡನ್ನು ಮಾಡಿ ಮಗುವಿಗೆ ತಿನ್ನಿಸಿಕೊಂಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತ ಕಣ್ಮರೆಯಾದಳು.

ವ್ಯಾಪಾರಿಯು ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸುಕೊಂಡು ರಾತ್ರಿ ವೇಳೆ ತನ್ನ ಬಂಗಲೆಗೆ ಮರಳಿ, ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಊಟ್ಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡನು, ಊಟದ ತುತ್ತು ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯ ನೆನಪಾಯಿತು. ಥಟ್ಟನೆ ಆ ಹುಡುಗಿಯ ಮೇಲೆ ಕನಿಕರ ಹುಟ್ಟಿ ಪರಮಾತ್ಮನ ನೆನಪಾಗಿ ಅವನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡನು. " ಆ ಹುಡುಗಿಗೆ ಯಾಕೆ ಇಂತಹ ಸ್ಠಿತಿ ಒದಗಿಸಿದೆ, ಯಾಕಾಗಿ ಆ ಹೀನಾಯ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಆ ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ದೂಡಿದೆ, ಕಿಂಚಿತ್ತಾದರೂ ಆ ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಾರದೆ? " ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡನು.

"ನಾನು ನನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯ ಮಾಡಿರುವೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿರುವೆ ತಾನೆ? " ಎಂದು ತನ್ನ ಅಂತಃ ಸಾಕ್ಷಿಯು ನುಡಿಯಿತು.

ಫ್ರೆಂಡ್ ಶಿಪ್ ಜಿಹಾದ್

2010-01-14T14:51:00.001+05:30

ಒಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾದ ಸಂಗತಿ ನಿಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು. ಇದಕ್ಕೆ ಏನೆಂದು ಹೆಸರಿಡುವುದೋ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬಂದ ಲವ್ ಜಿಹಾದ್ ಸಮಸ್ತ ಓದುಗರು ಕೇಳಿರಬಹುದು ಹಾಗು ತಲ್ಲಣಗೊಂಡಿರಬಹುದು . ಇದಕ್ಕೆ ಸಂಭಂದಿಸಿದ ಮತ್ತೊಂದು ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ ಫ್ರೆಂಡ್ ಶಿಪ್ ಜಿಹಾದ್ , ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಇದೆ ಸರಿಯಾದ ಪದ ಎಂದು ಅಂಬೋಣವೆ?.

ನಾನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ವೈಟ್ ಫೀಲ್ಡ್ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಒಂದು ಖಾಸಗಿ ಕಂಪನಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ. ಮನೆಗೆ ಕಂಪನಿಯ ಸಾರಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮ ವಿವಿಧ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಮಾಡುವ ಕ್ಯಾಬ್ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ಆಯಾ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕಿರುವ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಹೋಗಬೇಕು. ಹಾಗೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾದವರಲ್ಲಿ ಇಮಾಂ ಶೇಖ್ (ಹೆಸರು ಬದಲಾಯಿಸಲಾಗಿದೆ). ಮೊದ ಮೊದಲು ಸುಮ್ಮನಾಗಿದ್ದ ಅವರು ಕ್ರಮೇಣ ಮಾತಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು, ಮುಂಬೈ ಇಂದ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲೇ ನೆಲೆಯೂರಿದ್ದಾರಂತೆ. ಮುಂಬೈಯಲ್ಲಿ ಖಾಸಗಿ ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ಕೈ ಸುಟ್ಟುಕೊಂಡು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಕಂಪನಿ ಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡರು.

ಹೀಗೆ ಒಂದು ದಿನ ಅವರ ಖಾಸಗಿ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಜಾತಿಯಿಂದ ಮುಸಲ್ಮಾನರಾಗಿ ಮತಾಂತರಗೊಂಡರಂತೆ, ಮುಂಚಿದ್ದ ಹೆಸರು ಸರ್ವೇಶ್ ತುಕಾರಾಂ (ಹೆಸರು ಬದಲಾಯಿಸಲಾಗಿದೆ) ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ನಮಲ್ಲಿದ್ದ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳೆಲ್ಲರು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಚಕಿತರಾಗಿ ಅವರನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಕೂತೆವು. ಅವರು ಮುಜುಗರ ಪಡದೆ ಒಂದೊಂದೇ ಪದರಗಳನ್ನು ಬಿಚ್ಚಲು ಹೊರಟರು.

ಹತ್ತು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಅವರ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ರಿಹಾನ್ ಎಂಬ ಅವರಷ್ಟೇ ವಯಸ್ಸಿನ ಮುಸಲ್ಮಾನ ಹುಡುಗ ಪರಿಚಯವಾಗಿ ಒಡನಾಟ ದಿನೇ ದಿನೇ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತಂತೆ. ಖುದ್ದಾಗಿ ಇಮಾಂರನ್ನು ಮಸೀದಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ, ಖುರಾನ್ ಗ್ರಂಥದ ಬಗ್ಗೆ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಂಡು ಇವರು ಮಾರುಹೋಗಿ ಹೆತ್ತವರಿಗೂ ತಿಳಿಸದೇ ಮತಾಂತರಗೊಂಡರಂತೆ. ಇತ್ತ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಕುಪಿತಗೊಂಡು ಹಿಡಿ ಶಾಪ ಹಾಕಿ ಮನೆ ಇಂದ ಹೊರಹಾಕಿ ಆರು ತಿಂಗಳಿನಲ್ಲಿ ವಾಪಸು ಕರೆಸಿಕೊಂಡರಂತೆ, ಇಷ್ಟಾಗಿಯೂ ಮತಾಂತರಗೊಂಡಿರುವ ಜಾತಿಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಕೊಳ್ಳಲ್ಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಅದರಲ್ಲಿಯೇ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರಂತೆ. ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಾರಂತೆ.

ಮೋಹಕ್ಕಾಗಿ ಮತಾಂತರಗೊಳ್ಳುವುದು ವಿವೇಕವೇ? ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ಬಂದ ಉತ್ತರ ಹೀಗೆ; ಅವರಲ್ಲಿರುವ ಒಗ್ಗಟ್ಟುತನ ಹಿಂದೂಗಳಲ್ಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ತೇಲಿಸಿದರು. ಸರಿ ಇನ್ನು ಕೇಳುವುದು ಅಪ್ರಯೋಜಕವೆಂದು ತಿಳಿದು ಸುಮ್ಮನಾದೆ.

ಈಗಲೂ ನಾನಾ ಕಡೆ ಇಂತಹುದೇ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರಬಹುದು ಇಡೀ ಭಾರತದಲ್ಲಿ, ಆದರೆ ಕಾಣದ ಕೈಗಳು ಎಷ್ಟಿರಬಹುದು ಎಂದು ಊಹಿಸಲು ಅಸಾಧ್ಯ.

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಗ್ಗಟ್ಟುತನವಿದ್ದರು ತೋರದೆ ಇರುವುದು ಅನೌಚಿತ್ಯವೇ ಸರಿ.

ಜಿಹಾದ್ ಅನ್ನೋ ಪಾಶಕ್ಕೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕುವುದು ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ. ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮವು ಮಲಿನ ಗೊಳ್ಳದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ

ಚಿಂತನೆ - ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ....?

2009-04-10T10:23:00.000+05:30

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಹೇಗಿರಬಹುದೆಂದು ಎಲ್ಲಾ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಿಗೆ ತಿಳಿದಿರುವ ವಿಷಯವೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಲ್ಲದ ಮನುಜರು ಆಗಾಗ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಡುವುದು ಸೂಕ್ತ, ಸಕಲ ಮನೋಭಾವವುಳ್ಳ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಕಾಲ ಕಳೆಯುವವರು, ಮೊಬೈಲನ್ನು ಜೇಬಿನಿಂದ ಕತ್ತರಿಸುವವರು, ಅಶ್ಲೀಲ ವೃತ್ತಿಗೆ ವ್ಯವಹರಿಸುವವರು, ಸೀಟನ್ನು ಹೇಗೆ ಆಕ್ರಮಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಯೊಚನಾ ಲಹರಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವ ಯುವಕರು ಹಾಗು ವಯಸ್ಕರು... ಹೀಗೆ ಪಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ.ನಮ್ಮ ಬೆಂ.ಮ.ಸಾ.ಸಂ. (ಬಿ.ಎಂ.ಟಿ.ಸಿ) ಸೇವೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರು ಪೀಠಿಕೆಯನ್ನು ಹೇಳಲೆಬೇಕು. ಬಿ.ಎಂ.ಟಿ.ಸಿ ಸೇವೆಗಾಗಿಯೆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ನೇಮಕವಾಗಿ ಸುಮಾರು ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದರು ಅವರ ರೌರವತನ ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತಿ, ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಹುಂಬತನ, ಟ್ರಾಫಿಕ್ ನೆಪ ಹೇಳಿ ಜಾರಿಕೊಳ್ಳುವ ಟೀ.ಸಿ.ಗಳು, ಬಸ್ಸಿನ ನಿಯಂತ್ರಕರು ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆಗಾಗ ಕಾಡು ಹರಟೆಹೊಡೆದುಕೊಂಡು ನಿಲ್ಲುವವರು, ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು,ಇನ್ನು ಸಾಧಾರಣ ಬಸ್ಸುಗಳ ಒಡಲು ಹೇಳತೀರದು. ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಸೇವೆ ಎಂದರೆ ಏನು? ಎಂಬುದನ್ನು ಖುದ್ದು ನಮ್ಮ ಸಾರ್ವಜನಿಕರೆ (ನನ್ನನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡು) ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಕೇಳಲು ಮರೆತಿದ್ದಾರೆ. ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಜೊತೆ ಮಾತು ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ಎಂದೋ ತೀರ್ಮಾನಿಸಿಯಾಗಿದೆ. ಇದು ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ವಿಷಯವಾಯಿತು. ಇನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕರತ್ತ ಬರೋಣ.

ಶಿವರಾತ್ರಿ ಕಳೆದು ಮೊದಲ ಸೋಮವಾರದಂದು ಬೇಸಿಗೆಯ ಸಂಜೆ 6.45 ರ ಸಮಯ ಅಂಕಣ 1ರ ಹಂಪಿನಗರ ಬಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಜನ ಜಾತ್ರೆಯೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು, ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಇಂದ ಹಂಪಿನಗರವನ್ನು ತಲುಪುವುದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಬೆ.ಮ.ಸಾ.ಸಂ. (ಬಿ.ಎಂ.ಟಿ.ಸಿ) ಬಸ್ಸುಗಳು ಅಂದಾಜು 45 ನಿಮಿಷ ಅಥವಾ ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ 1ಘಂಟೆತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಅದು ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಇಲ್ಲದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ. ಬಸ್ಸಿನ ಮಾರ್ಗ ಸಂಖ್ಯೆ : 87, ಅದರ ಆವರ್ತನ ಪ್ರತಿ ಅರ್ಧ ಘಂಟೆಗೆ ಮೀಸಲಿದ್ದರು ಆ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ತೂರುವುದೆ ಸೂಕ್ತ, ಯಾಕೆಂದರೆ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ ನೆಪಗಳು ಇಲ್ಲಿಯು ಹೊಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. 6.50ರ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಆ ಮಾರ್ಗದ ಬಸ್ಸು ಸಕಲ ಜನರನ್ನು ಸೀಟು ಹಿಡಿಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಿತು. ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ 1ಘಂಟೆ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಸೀಟು ಹಿಡಿಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಜನರ ರಾದ್ಧಾಂತ ನೋಡಬೇಕು ತಿಳಿವಿರದ ಜನರೊ ಅಥವ ಪೈಪೋಟಿಯೊ ಎಂದು ಲೆಕ್ಕಹಾಕುತ್ತಿರುವಾಗಲೆ ಬಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೊನೆಯ ಇಬ್ಬರು ಮಧ್ಯ ವಯಸ್ಕರು ಇಳಿಯುವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹತ್ತಲು ಅನುವುಮಾಡಿಕೊಂಡ ಅಂಕಣ 1ರ ಜನರು ಬಸ್ಸಿಗೆ ನುಗ್ಗಲು ಆ ಇಬ್ಬರು ಮಧ್ಯ ವಯಸ್ಕರು ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿ ಅಡ್ಡಗಟ್ಟಿ ಅವರು ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ಅಲ್ಲೆ ಎಡವಿ, ಕೂತು , ಎದ್ದು ನೂಕುನುಗ್ಗಲಿನಿಂದ ಆಚೆ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವರ ಬಾಯಿಂದ ಬೈಗುಳದ ಮಂತ್ರವು ಹೊರಡತ್ತಿತ್ತು. ಜನರು ತಮಗಲ್ಲ ಎಂದು ಸೀಟು ಹಿಡಿಯಲು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ವಯಸ್ಸಾದವರು ಹಾಗು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿವೇಚನ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದಲೆ ಹತ್ತಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದರ ಮಧ್ಯೆ ಸೀಟು ಸಿಕ್ಕಿದ ಜನರೆಲ್ಲ "ಹಾ, ನಾ ಗೆದ್ದೆ" ಎಂದು ತಮ್ಮ ಜಯಕಾರದ ಮುಖಾರವಿಂದವನ್ನು ಬಸ್ಸಿನ ಕಿಟಕಿಗೆ ಆನಿಸಿ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.ನಾನು ವಯಸ್ಸಾದವರ ಜೊತೆ ಹತ್ತೋಣವೆಂದು ಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ದೃಷ್ಟಿಹೀನ ಯುವಕರು ದಾರಿ ಅರಸುತ್ತ ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ನಿಂತು ಹತ್ತಲು ಅನುವುಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಅವರಿಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು ಇಬ್ಬರನ್ನು ಹತ್ತಿಸಿ ಒಳಗೆ ಹೋದೆವು. ಜನರು ನೋಡಿಯು ನೋಡದಂತೆ "ಈ ಸೀಟು ನನ್ನದು" ಎಂದು ಕೂತಲ್ಲಿಯೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡರು. ಅಂಗವಿಕಲ ಸೀಟನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲು ಹಿಂಜರಿಕೆ ಈ ನಮ್ಮ ಮನುಜರಿಗೆ. ಒಬ್ಬನು ಸೀಟನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲಿಲ್ಲ, ವಿವೇಚನೆ ಇಲ್ಲದ ಜನರು ಎಂದು ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಂತೆ ಇದ್ದೆ. ಸಹಾಯವನ್ನು ಮಾಡುವ ಸಣ್ಣ ಪರಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲವೆ ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸು ಮಾಗಡಿ ರಸ್ತೆ ತಲುಪಿತು. ಎರಡು ಸೀಟು ಖಾಲಿಯಾಯಿತಲ್ಲ ಇನ್ನು ಆ ಯುವಕರಿಗೆ ಹೇಳಿ ಕುಳಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆ ಸೀಟುಗಳು ವಿವೇಚನೆ ಇಲ್ಲದ ಯುವಕರು ಆಕ್ರಮಿಸಿ ಎಲ್ಲೊ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಏನು ಅರಿಯದ ಆ ದೃಷ್ಟಿಹೀನ ಯುವಕರು ಹಾಗೆಯೆ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಯಾಕೆ ನಾವು ವಿವೇಚನೆ ಬಿಟ್ಟು ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಸಂಕಟವನ್ನು ಎಸಗುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದೊಂದು ಯಕ್ಷಪ್ರಶ್ನೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗಲ್ಲು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. 7.30ರ ಸುಮಾರು ಪೈಪ್ ಲೈನ್ ರಸ್ತೆಯ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ಯುವಕರು ನಗುಮೊಗದಿಂದ ಇಳಿದುಕೊಂಡರು. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಆ ಸ್ಟಾಪ್ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಮುಕ್ಕಾಲು ಬಸ್ಸು ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು. ಮೇಲ್ಕಂಡ ಆಗಾಗ ಅನುಭವವಾಗುವ ಆ ಅಂಕಣ 1ರಲ್ಲಿ ದಿನವು ಸರ್ವೆ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಮುಕ್ಕಾಲು ಘಂಟೆಯ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಯಾಕೆ ನಮ್ಮ ಅಹಂ ಅಥವ ಸ್ವಾರ್ಥತೆ ವಿರಾಜಮಾನದಿಂದ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆಯೊ ಆ ದೇವನೆ ಬಲ್ಲ. ಮೇಲಿನ ಒಂದು ಅನುಭವ ಉದಾಹರಣೆ ಅಷ್ಟೆ, ಈ ಸ್ವಾರ್ಥತೆ ಸಕಲ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದೆ ತೀರುತ್ತವೆ. ಈ ಸ್ವಾರ್ಥವನ್ನು ಬಿಡಲು ಆಧ್ಯಾತ್ಮ ಒಂದೆ ದಾರಿಯೆ? ಅಥವಾ ಬೇರೆ ದಾರಿ ಉಂಟೆ? ಅಥವ ಕೆಟ್ಟಮೇಲೆ ಬುದ್ಧಿ ಬರಬೇಕೆ. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಸ್ವಾನುಭವದಿಂದ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ನಮ್ಮ ಅರಿವು ಸಹಾಯಮಾಡಬೇಕಷ್ಟೆ ಎಂದು ಅಂಬೋಣವೆ?

ಅನುಬಂಧ

2009-03-06T21:15:00.000+05:30

"ಇಲ್ಲ, ಇನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ, ತಾಳ್ಮೆಗು ಒಂದು ಮಿತಿ ಇದೆ, ಇವನ ಹಾವಭಾವ ನನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತಿದೆ. ಎಷ್ಟು ಅಂತ ಇವನ ವರ್ತನೆ ಸಹಿಸಲಿ" ಎಂದು ಸುಕೃತಿ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೆ ವೇದನೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಸುಮಂತ ರೂಮಿಗೆ ಬರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಳು. ಈ ದಿನ ವಿಚ್ಛೇದನದ ಬಗ್ಗೆ ತೀರ್ಮಾನಿಸಲೇಬೇಕು ಎಂದು ದೃಢವಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿದಳು. ಸುಮಂತನು ಎಂದಿನಂತೆ ಕಛೇರಿಯ ಕೆಲಸದಿಂದ ಮರಳಿ ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗ್ ಅನ್ನು ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ವಿರಾಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಸುಕೃತಿ ಅವನ ಬಂದ ಕೂಡಲೆ ಹಜಾರದ ಕಡೆಗೆ ಬಂದು ಕಿಟಕಿಯ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತು ಆಚೆ ಓಡಾಡುವ ಗಾಡಿಗಳನ್ನು ದೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ದೃಷ್ಟಿಸುವಾಗಲೆ ಇವರಿಬ್ಬರ ಪ್ರೀತಿಯ ಘಟನಾವಳಿಗಳ ಹಿಂದೆ ಶುರುವಾದ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ಮೆಲುಕುಹಾಕಲು ಯತ್ನಿಸಿದಳು.

ಸುಮಂತನ ಭೇಟಿಯಾದದ್ದೆ ಆಕಸ್ಮಿಕ. ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿ, ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ಹಿರಿಯರ ಆಶೀರ್ವಾದ ಪಡೆದು ಅವರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿಯೆ ವಿವಾಹವಾಯಿತು. ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ತಿರುಗುವಾಗಲೆ ಮೂರು ವರುಷ ಕಳೆದಿತ್ತು. ಈ ಮೂರು ವರುಷದಲ್ಲಿ ಸುಮಂತನ ವಿಚಿತ್ರ ಹಾವಭಾವವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಅವನ ನಡವಳಿಕೆಯು ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿತ್ತು. ಇವಳು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿಯೆ ಧಾರೆಯೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅವನು ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದ. ಸದಾ ಅಂತರ್ಮುಖಿ ತಾನಾಯಿತು ತನ್ನ ಕೆಲಸವಾಯಿತು. ಇದನ್ನರಿತ ಸುಕೃತಿ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಸರಿಹೋಗಬಹುದೆಂದು ಅರಿತು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸುಮಂತನಿಗೆ ಹತ್ತಿರಳಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಈ ವಿಷಯವಾಗಿ ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಜಗಳಗಳಾಗಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಸುಮಂತನು ಅದನ್ನು ಬಹಳ ಯೋಚಿಸಲು ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಇದೇ ಪ್ರಸಂಗವು ಸುಕೃತಿಗೆ ಹಿಡಿಸದಿದ್ದರು ಆಗಾಗ ತಾಳ್ಮೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವನಿಗಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿಯ ಭಾವನೆಯೇ ಬೇರೆ ಇವಳಿಗಿದ್ದ ಭಾವನೆಯೇ ಬೇರೆ, ಇಬ್ಬರಿಗು ತಾಳೆಯಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಈ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದೆ ಇವರಿಬ್ಬರ ಸಂಬಂಧ ದಿನವು ಹದಗೆಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಎಂದಿನಂತೆ, ಅವರಿಬ್ಬರು ಅಷ್ಟು ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ನಿದ್ರಿಸಲು ಅನುವುಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವನು ನಿದ್ರಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆಯೇ ತಿಳಿಸಬೇಕೆಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಹೇಳಲಾರಂಭಿಸಿದಳು. "ಸುಮಂತ್, ನಾಳೆ ನಾನು ಡಿವೋರ್ಸ್ ಪೇಪರ್ಸ್ ಗೆ ರೆಡಿ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೇನೆ ನಿನ್ನ ಆಂತರ್ಯದ ಭಾವನೆಗಳು ನನಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಭಾವನೆಗಳು ನಿನಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೆ ಇದೇ ಸರಿಯಾದ ದಾರಿ ಹಾಗು ನೆಮ್ಮದಿಯು ಕೂಡ" ಎಂದು ಸುಕೃತಿ ಹೇಳುತ್ತಿರುವಾಗಲೆ ಸುಮಂತನಿಗೆ ಕೇಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ ಹೇಗೋ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡೋಣವೆಂದುಕೊಂಡರೆ ಮಾತುಗಳೇ ಹೊರಡುತ್ತಿಲ್ಲ. "ಇದೇ ನಿನ್ನ ಕೊನೆಯ ತೀರ್ಮಾನವೆ? ದುಡುಕಬೇಡ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸು" ಎಂದ. "ಇಲ್ಲ, ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ್ದೇನೆ ಇಬ್ಬರಿಗೆ ಇದೇ ಸೂಕ್ತ" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೊದ್ದುಕೊಂಡು ಮಲಗಿದಳು. ತಾನಾಗಿಯೆ ಏನಾದರು ಮಾತಾಡಿಯಾಳು ಎಂದು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದನು ಆದರೆ ವ್ಯರ್ಥ ಆದಾಗಲೇ ಅವಳಿಗೆ ನಿದ್ರೆ ಹತ್ತಿತ್ತು. ಇವನು ತನ್ನ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೇ ಮುಳುಗಿ ಆಲೋಚಿಸತೊಡಗಿದನು.

ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸುಕೃತಿ ತಡವಾಗಿಯೆ ಎದ್ದಳು ನೋಡಿದರೆ ಸುಮಂತ ಆಗಲೇ ಎದ್ದು ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗಿರಬಹುದು ಎಂದು ಊಹೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು "ನಾನು ವಿಚ್ಛೇದನದ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಿದರು ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ಕೂತಿದ್ದನಲ್ಲ, ಎಂತಹ ಸ್ವಾರ್ಥಿ" ಎಂದು ಎಡಮಗ್ಗುಲಿಗೆ ತಿರುಗಿಕೊಂಡಾಗ ದಿಂಬಿನ ಕೆಳಗೆ ಪತ್ರದ ಲಕೋಟೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅರೇ, ಇದೇನಿದು ಎಂದು ಪತ್ರದ ಲಕೋಟೆಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಓದಲಾರಂಭಿಸಿದಳು.

" ಪ್ರೀತಿಯ ಸುಕೃತಿ,

ಈ ಕಾಗದ ಕಂಡ ಕೂಡಲೇ ಗಾಭರಿಯಾಗಬೇಡ ನನ್ನ ಆಂತರ್ಯದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಸಿ ಬರೆದಿರುವೆನು ದಯವಿಟ್ಟು ವಕೀಲರ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗುವ ಮುಂಚೆ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಈ ಪತ್ರವನ್ನು ಓದು. ಓದಿದ ನಂತರ ನಾನು ಬಿಚ್ಚಿಟಿರುವ ವಿಷಯಗಳು ನಿನಗೆ ಸಣ್ಣತನ ಅನ್ನಿಸಬಹುದು ನನಗೆ ದೊಡ್ಡದಲ್ಲದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಈ ವಿಷಯಗಳು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಭಾವನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಿಳಿತವಾಗಿತ್ತು. ನಿನಗೆ ತಿಳಿದಂತೆ ಇಬ್ಬರೂ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗುವ ಭರಾಟೆಯಲ್ಲಿ ನೀನು ಆತುರದಿಂದ ಹೊರಡುವ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಬೆಳಗಿನ ಉಪಾಹಾರಕ್ಕೆ ತಯಾರು ಮಾಡಿ ನಿನಗು ಬಡಿಸಿ ನಂತರ ನಾನು ಸೇವಿಸಿ ಹೊರಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇದೇ ಆತುರಾತುರದಿಂದ ನಿನ್ನ ಆಫೀಸಿನ ಬೀಗದ ಕೈಗಳು ನೀನು ಮರೆತುಕೊಂಡು ನಾನು ನನ್ನ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸಂಯಮದಿಂದಲೇ ನಿನ್ನ ಆಫೀಸಿಗೆ ಬಂದು ನಿನಗೆ ತಲುಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇದು ಒಂದೆರೆಡು ಬಾರಿ ನಡೆದಿದೆಯೇ, ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು. ನಿನಗೆ ಲೆಕ್ಕವನ್ನು ಹೇಳಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ತಿರುಗಿ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದೆ, ಸರಿ ನಿನ್ನ ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಬಾರದು ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಭಾನುವಾರವು ನಿನ್ನ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ಗ್ಗ್ ಗಳಿಗೆ ನಿನಗೆ ಕೈ ಜೋಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಸಹಾಯಗಳಿಗೂ ನನ್ನ ತಾಳ್ಮೆ ಮಿತಿ ಮೀರಲಿಲ್ಲ. ಸಹಾಯಗಳು ಕಡಿಮೆಯೇ ಆದರು ನನ್ನ ಇರುವಿಕೆಯು ನಿನಗೆ ಸಹಾಯವಾಯಿತಲ್ಲವೆ? ಇವೆಲ್ಲ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಪ್ರೀತಿಯ ಮತ್ತೊಂದು ಮುಖವಲ್ಲವೆ? ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇವೆಲ್ಲ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಪ್ರೀತಿಯ ಮತ್ತೊಂದು ಮುಖವೆ, ಇವು ನಿನಗೆ ಅಲ್ಲದಿರಬಹುದು.ನೀನು ನನ್ನಿಂದ ಬಯಸುತ್ತಿರುವ ವಿಚ್ಛೇದನವನ್ನು ಕೊಡಲು ನನ್ನಿಂದೇನು ತಕರಾರಿಲ್ಲ ಆದರೆ ನನ್ನ ಚಿಂತೆ ಏನೆಂದರೆ ನನ್ನ ತೊರೆದ ನಂತರ ನಿನಗೆ ಕೈ ಜೋಡಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಯಾರು ಬಂದು ನಿಲ್ಲುವರೋ? ಹೇಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವರೋ? ಎಂದು. ನನಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ತಾಳ್ಮೆವಹಿಸಿ ನಿನ್ನ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಬೆನ್ನೆಲುಬಾಗಿ ನಿಂತು ಸಕಲ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ನಿನಗೆ ಕೈ ಜೋಡಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ನಿನಗೆ ದೊರಕಿದರೆ ಅದು ನಿನ್ನ ಪುಣ್ಯವೆ ಸರಿ.

ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಪ್ರಶಾಂತ ಚಿತ್ತದಿಂದ ಯೋಚಿಸು ನಿನ್ನ ಮುಂದಿನ ಧ್ಯೇಯಗಳು ಏನೆಂದು ಎಂದು. ನಾನು ಈ ಪತ್ರದ ಮುಖೇನ ನಿನ್ನ ಮನಸಿಗೆ ನೋವು ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು. ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರು ಪ್ರೀತಿ ಉಳಿದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ನಿಭಾಯಿಸಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಪಡುವೆ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ನೀನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಿನಗೆ ಸಮರ್ಥನೀಯವೆನಿಸಿದ್ದಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲ ಹಕ್ಕುಗಳು ಇವೆ, ಮುಂದಿನ ದಾಖಲೆಗಳಿಗೆ ತಯಾರಿಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ಇತೀ

ಸುಮಂತ

ಪತ್ರ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ ನಂತರ ಅವಳ ತಪ್ಪು ಅವಳಿಗೆ ಅರಿವಾಗಿ ದುಃಖಿಸಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದಳು, ಮಂಚದಿಂದ ಎದ್ದು ಕಿಟಕಿಗೆ ಆತುಕೊಂಡು ನಿಲ್ಲುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಲಕೋಟೆಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಸಣ್ಣ ಚೀಟಿಯೊಂದು ಗಮನಿಸಿ ಓದಲಾರಂಭಿಸಿದಳು.

"ಬೆಳಗಿನ ಕಾಫಿಗಾಗಿ ಹಾಲನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಗಡೆಯೇ ನಿಂತಿರುವೆ, ಬೇಗ ಬಂದು ಬಾಗಿಲನು ತೆಗೆ"

ದುಃಖವು ನೀಗಿ ಹರ್ಷೋಲ್ಲಾಸದಿಂದ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಬಾಗಿಲನು ತೆಗೆದು ಸುಮಂತನನ್ನು ಆಲಂಗಿಸಿ "ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು ಸುಮಂತ್, ತಿಳಿಯದೆ ದೊಡ್ದ ತಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು" ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡಳು.

ಎರಡು ಕವರಿನ ಹಾಲನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೆ ಅವಳನ್ನು ಆಲಂಗಿಸಿ ತನ್ನ ಎಂದಿನ ನಗುಮೊಗವನ್ನು ಬೀರಿದ.

"ರಾಣಿ"

2009-03-05T17:54:00.000+05:30

ಸಾಕುಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು "ಪ್ರಾಣಿ" ಎಂದು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಬಾರದು, "ಪ್ರಾಣಿ" ಎಂದು ಹೇಳ ಹೊರಟರೆ ಎನೋ ಅದರ ನಾಮಾಂಕಿತಕ್ಕೆ ಮಸಿ ಎಳೆದಂತೆ ಮನಸಿಗೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಕುಟುಂಬದ ಕಷ್ಟ ಸುಖಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಭಾಗಿಯಾಗುವ ಬದುಕಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವ ಯಾರಿಗು ಕೇಡನ್ನು ಬಯಸದ ಅಹಂಭಾವವನ್ನು ಕಿಂಚ್ಚಿತ್ತು ತೋರಿಸದ ಉತ್ತಮ ಜೊತೆಗಾರನಾಗುವ/ಳಾಗುವ ಎಲ್ಲ ಅಹರ್ತೆಗಳು ಈ "ಸಾಕು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ" ಸಲ್ಲಬೇಕು. ಹೀಗೆ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನೂತನವಾಗಿ ಸೇರ್ಪಡೆಗೊಂಡ ಶ್ವಾನವು (ಪೊಮೆರೇನಿಯನ್ ತಳಿ) ನೂತನ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯೆಯ ಹೆಸರು "ರಾಣಿ". ನೋಡಲು ರಾಣಿಯಂತೆಯೆ, ಹಾಲಿನಂತೆ ಬಿಳಿಯ ಮೈ ರೋಮಗಳು, ಬಲಗಿವಿ ಮಾತ್ರ ಕಪ್ಪು, ಬಲಗಿವಿ ಅದಕ್ಕೆ ದೃಷ್ಟಿ ಬೊಟ್ಟು ಇದ್ದಂತೆ. ಈ ಬೊಟ್ಟುನಿಂದಾಗಿಯೆ ಅದರ ತುಂಬು ಲಕ್ಷಣ ದಿನವೂ ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂದವಾದ ಮುಗುಳುನಗೆ, ಸ್ಫುರದ್ರೂಪಿ, ಜನರೊಡನೆ ಒಡನಾಡುವುದು ಎಲ್ಲರಿಗು ಆನಂದವನ್ನೆ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ರಾಣಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಒಂದು ವರ್ಷ, ಮೊದಲೆರಡು ದಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಗ್ಗಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಅವಳು ಹಿಂಸೆಪಟ್ಟದ್ದು ಬಿಟ್ಟರೆ ತನ್ನ ಜೀವನ ಪರ್ಯಂತ ಎಂದಿಗು ಹಿಂಸೆಪಡಲಿಲ್ಲ (ಹಿಂಸೆ ಪಟ್ಟರು ಅವಳು ತೋರಗೊಡಲಿಲ್ಲವೊ ಎನೋ). ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ ೧೯೮೫-೯೦ ರ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತಾಯಿ ಶಿಶುಕೇಂದ್ರವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು, ರಾಣಿಯು ಕೂಡ ಆ ಮಕ್ಕಳ ಸಮೂಹದಲ್ಲಿ ೩-೪ ವರ್ಷದ ಶಿಶುವಿನಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸುಮಾರು ೨೦ ಮಕ್ಕಳ ಜಂಗುಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಯು ಯಾವ ಮಕ್ಕಳಿಗು ಹಿಂಸೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ.ಅವಳ ಪಾಡಿಗೆ ಹಜಾರದಿಂದ ಕೋಣೆಗೆ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಹಜಾರಕ್ಕೆ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲರೊಡನೆ ಬೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾವೆಲ್ಲರು ನಮ್ಮ ಎಂದಿನ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ವಾಪಾಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವಳು ನಮಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಳಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೆ ಸೊಂಟವನ್ನು ಕುಣಿಸಿಕೊಂಡು ಓಡಿ ಬಂದು ತನ್ನ ನಗು ಮುಖವನ್ನು ಬೀರಿಕೊಂಡು ಬಾಲವನ್ನು ಆಡಿಸಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇವಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಕ್ಷಣ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ದಿನದ ಕೆಲಸದ ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡವೆಲ್ಲ ನೀಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೆ ಅವಳು ಕೂಡ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ದೂರದ ಊರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಮದುವೆ ಸಮಾರಂಭಗಳಿಗೆ ಇವಳ ಹಾಜರಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಎಲ್ಲರು ಅಚ್ಚರಿಪಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಷ್ಟು ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಇತ್ತೆಂದರೆ ಸಾರಿಗೆ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲು ಕೂಡ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಯೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು, ಯಾರಿಗು ಮುಜುಗರವಾಗದಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಇವಳ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯನ್ನು ಕಂಡು. ಇವಳ ಜೊತೆ ಸಮಯ ಹೋದದ್ದೆ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ, ಕಳೆದ ಕ್ಷಣಗಳು ಒಂದೇ, ಎರಡೇ. ಎಲ್ಲವು ಸವಿನೆನಪುಗಳೆ, ತುಂಬು ೧೪ ವರ್ಷ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೆ ಕಳೆದು ಒಂದು ದಿನ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಅತೀವ ರಕ್ತಸ್ರಾವವಾಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅಸುನೀಗಿದಳು. ನಮ್ಮನ್ನಗಲಿ ಇಂದಿಗೆ ೧೨ ವರ್ಷಗಳೆ ಕಳೆಯಿತು, ಅವಳ ಸವಿನೆನಪುಗಳು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ಪಾಠವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗೆ ನಾನು ಅವಳಿಂದ ಕಲಿತು ಅವಳ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಆಗಾಗ ಅಭಿಮಾನಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಿಜಕ್ಕು ರಾಣಿಯಂತಹ ಶುನಕದಿಂದ ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕಾದದ್ದು ಬಹಳಷ್ಟು.

-----

ಸಂದೀಪ ಶರ್ಮ

Mobileಉ....

2008-12-28T11:49:00.000+05:30

ಪ್ರೀತಿ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯಲಿ ಎಂದು

ಕೊಡಿಸಿದೆ ನನ್ನಾಕೆಗೆ ಮೊಬೈಲು (Mobile)

ಕೊಡಿಸಿದ್ದೆ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪಾಯಿತು

ಅದನ್ನೆ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ

ನನ್ನನ್ನು ಬೈಯ್ಯಲು...

--ಸಂದೀಪ ಶರ್ಮ

ಅವಳು

2008-12-28T11:45:00.000+05:30

ದಿನವೂ ಕಾಡುತ್ತಿರುವಳು

ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಅವಳು...

ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿದರು

ಸಿಗದವಳು....

ಯಾರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಿ

ಈ ನನ್ನ ಅಳಲು...

ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿರುವೆ ಒಮ್ಮೆ

ಅವಳನ್ನು ಕಾಣಲು....

--ಸಂದೀಪ ಶರ್ಮ

ಮರೀಚಿಕೆ

2008-12-28T11:39:00.000+05:30

ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬುದು ಮರೀಚಿಕೆ

ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಸ್ವಾರ್ಥತೆಯಾದರೆ

ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಚೇತರಿಕೆ..

ಈ ಕೋರಿಕೆ ತೋರಿಕೆ ತಿಳಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ

ಬೀಳುವೆವು ಮಾಯಾಜಿಂಕೆಯ ಪ್ರಪಾತಕೆ....

--ಸಂದೀಪ ಶರ್ಮ

ಚೆಲ್ಲಾಟ

2008-12-28T11:36:00.000+05:30

ಕೊಲ್ಲುವುದಾದರೆ ಕೊಂದುಬಿಡು

ಹೀಗೆ ಕಾಡಬೇಡ......

ಗಾಯಗೊಂಡಿರುವ ಹೃದಯವಿದು

ಚೆಲ್ಲಾಟವಾಡಬೇಡ..

-- ಸಂದೀಪ ಶರ್ಮ

ಹಂಬಲ

2008-12-28T11:31:00.000+05:30

ನಿನಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸಿ

ದುಃಖಿಸುವುದು ಸಾಕಿನ್ನು....

ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾನು ನಾನಾಗಲು

ಬದುಕಬೇಕಿನ್ನು.......

-- ಸಂದೀಪ ಶರ್ಮ

ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಚಿಲುಮೆ

2008-10-29T17:11:00.000+05:30

ನನ್ನ ಅವಳ ನಡುವೆ ಪ್ರೀತಿ ಬೆಳೆದು ಸುಮಾರು ಒಂಭತ್ತು ವರುಷಗಳೇ ಆಯಿತು. ಅವಳ ಹೆಸರು ಮಧುರಿಮ, ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕಿ. ಸದಾ ಹಸನ್ಮುಖಿ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದವಳು. ಅವಳ ಈ ಗುಣಗಳನ್ನು ಉತ್ಕಟವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸುತ್ತೇನೆ. ಈ ಪ್ರೀತಿಯೆ ಹಾಗೆ ಯಾರನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ ನನಗೆ.

ಇದೇ ಒಂಭತ್ತು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನನ್ನ ಅವಳ ಪ್ರೀತಿ ಬೆಂಗಳೂರು - ಮುಂಬಯಿ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಶುರುವಾಯಿತು. ಮುಂಜಾನೆ 5:00 ಗಂಟೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವಳ ಕಣ್ಣಿನ ಸನ್ನೆಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ಆಕರ್ಷಿಸಿದವು, ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲೆ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಶುರುಮಾಡಿಕೊಂಡೆವು. ಮೊದ ಮೊದಲು ಅವಳ ಹಾವಭಾವ ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದರು ಕ್ರಮೇಣ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದೆ. ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಈಗಲೂ ರೋಮಾಂಚನವಾಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರತಿದಿನವೂ ನಾವು ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವು ಬಿಟ್ಟಿರಲಾರದ ಕ್ಷಣಗಳು, ಎಂದೂ ಬತ್ತದ ಚಿಲುಮೆಯಂತೆ ಅವಳ ಆರೈಕೆ ಹಾಗು ಪ್ರೀತಿ. ನಮಗೆ ಸಮಯ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದೆ ಸಂಜೆಯಾದುದರಿಂದ ಮುಸ್ಸಂಜೆಯೇ ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.ಎಲ್ಲಿಯು ತನ್ನ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡವನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಈ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದಲೇ ಏನೋ ನಾನು ಮಾರುಹೋದದ್ದು. ಎಲ್ಲವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು ನಾನು ಕೂಡ ಅಷ್ಟೆ ಬಿಚ್ಚುಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ.ಹೀಗೆ ಸಾಗಿತ್ತು ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಪಯಣ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಅಸಮಾಧಾನವಿಲ್ಲದ ಹಾಗು ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನನಗೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಳು.

ದಿನಗಳು ಉರುಳಿದಂತೆ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಯುವಕನ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾಯಿತು. ನನಗೆ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದಳು, ಅವನ ಹೆಸರು "ಸುಶಾಂತ್". ನೋಡಲು ಸ್ಫುರದ್ರೂಪಿಯು ಹಾಗು ನಗುಮೊಗದವನಾಗಿದ್ದನು ನನಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ನನಗಿಂತ ಜೋರಾಗಿಯೇ ಇದ್ದನು.

ನನಗು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿಸಿದಳು. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಕುಪಿತನಾದರು ತೋರಗೊಡಲಿಲ್ಲ, ಕಳವಳಗೊಂಡೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ಕಡಿಮೆಯಾದರೆ ಏನಪ್ಪ ಗತಿ ಎಂದು ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆಯೇ ಅವನಿಗೆ ತಿನಿಸುವುದು, ಓಡಾಡುವುದು ಕ್ರಮೇಣ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗತೊಡಗಿತು. ನನ್ನ ವಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು ಅವಳು ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೆ ನನ್ನನ್ನು ಅದೇ ಆರೈಕೆಗಳಿಂದ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತುಗಳಿಂದ "ನಾನು ಇಬ್ಬರನ್ನು ಸಮನಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ, ಸಿದ್ಧಾಂತ್" ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರೆ ಇವಳ ಮನಸಿಗೆ ನೋವಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಅರಿತು ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇವೆಲ್ಲವು ಕಳೆದ ಎರಡು

ವರುಷಗಳಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಸುಶಾಂತನೇ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಪಾಲನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿದ, ಅವಳಾದರು ಏನು ಮಾಡಿಯಾಳು ಎಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡೆ. "ಎಷ್ತಾದರು ನೀನು ಅವನಿಗೆ ಅಣ್ಣ, ಸಿದ್ಧಾಂತ" ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಊಟದ ತುತ್ತನ್ನು ಬಾಯಿಗೆ ನೀಡಿ ನನ್ನ ಶಾಲೆಯ ಚೀಲದಿಂದ ಒಂದನೇ ತರಗತಿಯ ಗಣಿತದ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತೆಗೆದು ನನಗೆ ಹೇಳಿಕೊಡಲು ಅನುವುಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಪ್ರೀತಿ

2008-09-22T20:53:00.000+05:30

ಕಂಗಳು ಬೆರೆತರೆ ಸಾಕು..
ಮುಂಬರುವ ಸಾವಿರ ಜನುಮಕೆ ಅದೇ ಬೆಳಕು..
ಬಹುಶಃ ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಇದೆ ಇರಬೇಕು..

--ಸಂದೀಪ ಶರ್ಮ

ಮಾಣಿಕ್ಯ

2008-09-12T16:39:00.000+05:30

ಹೊರಗಿನಾಭರಣಗಳು

ನಿನಗೇಕೆ ತರುಣಿ...?

ನೀ ಮುತ್ತು, ಮಾಣಿಕ್ಯ,

ರತ್ನಗಳಾ ಭರಣಿ....!

--ಸಂದೀಪ ಶರ್ಮ

ಅನೈತಿಕ ಪ್ರೇಮ

2008-02-09T11:05:00.000+05:30

ಭಾವೈಕ್ಯೈತೆಯ ತೊಳಲಾಟದಲಿ…
ಭಾವೋನ್ಮಾದದ ಅಲೆಯಲಿ….
ಕಣ್ಮನ ಸೆಳೆಯುವ ಕಣ್ಣೋಟದಲಿ….
ಭಾವನೆಗಳ ಪುಟಿದೇಳಿಸುತಲಿ…
ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಅನೈತಿಕ ಪ್ರೇಮ

ಕಪಟ

2008-02-09T11:04:00.000+05:30

ಮನದೊಳಗಿನ ಮಾತು…

ಕಣ್ಣಿನಲಿ ಅಂಕುರಿಸಿ….

ಹೃದಯಕೆ ನಾಟಿಸಿ…

ನಂತರ ನಟಿಸಿ…

ಜಾರಿಕೊಂಡಳು ಕಪಟ ಪ್ರೇಯಸಿ….

ನೀರವತೆ

2008-02-09T11:02:00.000+05:30

ಆಂತರ್ಯದಲ್ಲಿ ಮನಸಿಗೆ ಕಾಡಿತು ನೀರವತೆ…

ಅತಂತ್ರದ ಸಂದಿಗ್ಧತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿತು ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯ ವಿಮುಖತೆ…

ನಾನು ಯಾರು ಎಂಬುದು ಈಗಲು ತತ್ವ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ…

ಅರಸುತ ಹೋದರು ಸಿಗದು ಈ ಸತ್ಯದ ಪಾರಮಾರ್ಥಿಕತೆ…..

-- ಸಂದೀಪ ಶರ್ಮ

ದುರವಸ್ಥೆಯ ಪರಮಾವಧಿ

2008-01-22T09:37:00.000+05:30

ಎಂದಿನಂತೆ ಕಛೇರಿಯಿಂದ ಸರಿಯಾಗಿ 6:೦೦ ಗಂಟೆಗೆ ಹೊರಟೆ ಮಾರನೆದಿನ ಗೌರಿ ಹಬ್ಬವಾದ ಕಾರಣದಿಂದ ಎಲ್ಲರು ಬೇಗ ಹೊರಡಲು ಅನುವುಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಗೌರಿ ಹಾಗು ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬವು ಶುಕ್ರವಾರ ಹಾಗು ಶನಿವಾರ ದಿನಗಳಂದು ಬಂದಿರುವುದರಿಂದ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳೆಲ್ಲರು ಹಾರೈಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು ಭಾನುವಾರವು ಸೇರಿಸಿ ಮೂರು ದಿವಸಗಳ ರಜೆ ಸಿಕ್ಕಿರುವುದರಿಂದ ಎಲ್ಲರು ಊರಿಗೆ ತೆರಳಲು ಕಾತುರರಾಗಿದ್ದರು.ಕಛೇರಿಯಿಂದ ಹೊರಬಿದ್ದ ಕೂಡಲೇ ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆಗೆ ಬಂದೆ, ಕಛೇರಿಯು ಎಂ.ಜಿ.ರಸ್ತೆ ಹತ್ತಿರದ ಡಿಕೆನ್ಸ್ ನ್ ರಸ್ತೆಯ ಮಣಿಪಾಲ್ ಸೆಂಟರಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೆ ಇದೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ರಸ್ತೆಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಆಡು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಯೆ ಹೇಳುವುದೆ ಸೂಕ್ತವೆಂದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆಯಾದರು ಓದುಗರಿಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗಲಾರದು.
ಮೆಟ್ರೊ ರೈಲಿನ ಕಾಮಗಾರಿಯು ಎಂ.ಜಿ.ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಭರದಿಂದ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದರು ವಾಹನಗಳ ದಟ್ಟಣೆಯು ಕೂಡ ಅತಿಯಾಗಿಯೆ ಇತ್ತು. ಏಕ ಮುಖ ಸಂಚಾರವಾದ್ದರಿಂದ ಬಸ್ಸುಗಳೆಲ್ಲ ಎಂ.ಜಿ.ರಸ್ತೆಯ ಮೇಯೋ ಹಾಲ್ ನಿಂದ ಟ್ರಿನಿಟಿ ಸರ್ಕಲ್ ಮುಖಾಂತರ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು ವಾಹನಗಳ ಹಾಗು ಸಂಚಾರಿಗಳ ದಟ್ಟಣೆಯನ್ನು ನೋಡಿಯೆ ತಿಳಿಯಿತು ಎಲ್ಲರು ಅವಸರದಲ್ಲಿಯೆ ಮನೆಯನ್ನು ತಲುಪಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.ಅಲಸೂರುನಿಂದ ಬರುವ ಬಸ್ಸುಗಳೆಲ್ಲವು ಟ್ರಿನಿಟಿ ಸರ್ಕಲ್ ಎಡಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ರಿಚ್ಮಂಡ್ ರಸ್ತೆಯ ಲೈಫ್ ಸ್ಟೈಲ್ ಮಳಿಗೆಯ ಹತ್ತಿರ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಏಕಮುಖ ಸಂಚಾರದಿಂದ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್(ಕೆಂಪೇಗೌಡ ಬಸ್ಸು ನಿಲ್ದಾಣ) ಬಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಲೈಫ್ ಸ್ಟೈಲ್ ಮಳಿಗೆಯ ಹತ್ತಿರವೆ ಇರುವ ಸ್ಟಾಪಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು.
ಬಿ.ಎಂ.ಟಿ.ಸಿ ಬಸ್ಸಿನ ಮಾಸಿಕ ಪಾಸ್ ನ ಸದಸ್ಯನಾದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲರಂತೆ ನಾನು ಕೂಡ ಲೈಫ್ ಸ್ಟೈಲ್ ಮಳಿಗೆಯ ಹತ್ತಿರ ಸ್ಟಾಪಿಗೆ ನಡೆಯಲು ಶುರುಮಾಡಿದೆ. ನಮ್ಮ ಕಛೇರಿಯಿಂದ ಲೈಫ್ ಸ್ಟೈಲ್ ಮಳಿಗೆಯ ಹತ್ತಿರ ಸ್ಟಾಪಿಗೆ ಅಂದಾಜಾಗಿ ಮುಕ್ಕಾಲು ಕಿ.ಮಿ.ಆಗಬಹುದು. ಎಂ.ಜಿ.ರಸ್ತೆಯನ್ನು ದಾಟಿ ಮೇಯೋ ಹಾಲ್ ತಲುಪುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಕಳೆಯಿತು.ಮೇಯೋ ಹಾಲ್ ಎದುರುಗಡೆಯ ಇಳಿ ಮುಖ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ನೋಡುವಾಗಲೆ ದಂಗಾಗಿಹೋಯಿತು ಅಷ್ಟು ಜನಸಂದಣಿ ಹಾಗು ವಾಹನಗಳ ಅರಚಾಟ.ಲೈಫ್ ಸ್ಟೈಲ್ ಮಳಿಗೆಯ ಹತ್ತಿರವೆ ಇರುವ ಸ್ಟಾಪನ್ನು ತಲುಪುವಾಗಲೆ ಸುಮಾರು 20-25 ನಿಮಿಷಗಳಾಯಿತು. ಗಡಿಯಾರ ನೋಡಿದಾಗ 6:25 ಕಳೆದಿತ್ತು ವಾಹನಗಳು ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಹೆಚ್ಚಾಗ ತೊಡಗಿತು.

ಮನೆಯಿರುವುದು ರಾಜಾಜಿನಗರದ ರಾಮಮಂದಿರ ಹತ್ತಿರವಿರುವುದರಿಂದ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಬಸ್ಸ್ ಹಿಡಿದು ಅಲ್ಲಿಂದ ಪುನಃ ಇನ್ನೊಂದು ಬಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮನೆಯನ್ನು ತಲುಪಬೇಕು ಇದು ನನ್ನ ಕೆಲಸದ ದಿನಿಚರಿಗಳಲ್ಲೊಂದು.ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಜನರು ಹೆಚ್ಚಾಗತೊಡಗಿದರು. ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಜನಸಂದಣಿ ಜಾಸ್ತಿಯಾದುದರಿಂದ 2-3 ಬಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಹಾಗೆಯೆ ಬಿಡಬೇಕಾಯಿತು. ಆಗಲೆ 6:45 ಕಳೆದಿತ್ತು, ಮತ್ತೊಂದು ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಬಸ್ಸ್ ಬಂದ ಕೂಡಲೆ ಸಂಭಾಳಿಸಿ ಹತ್ತಿಕೊಂಡೆ.ಹೇಗೋ ಜನಗಳ ಮಧ್ಯ ನುಗ್ಗಿ ಬಸ್ಸಿನ ಮಧ್ಯೆ ನಿಂತುಕೊಂಡು ಸದ್ಯ ಉಸಿರಾಡಲಾದರು ಜಾಗ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತ್ತಲ್ಲ ಎಂದು ಸಮಾಧಾನ ಪಟ್ಟುಕೊಂಡೆ.

ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಕಿರುಚಿಕೊಂಡೆ ಎಲ್ಲರನ್ನು ನೂಕಿ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ನಿಧಾನವಾಗಿ ರಿಚ್ಮಂಡ್ ರಸ್ತೆಯ ವೆಲ್ಲಾರ ಜಂಕ್ಷನ್ ಹತ್ತಿರ ತಲುಪಿತು. ಮೊದಲೆ ತಿಳಿದಂತೆ ಜಂಕ್ಷನ್ ಮುಕ್ತಗೊಳ್ಳಲು ಮೂರು ನಿಮಿಷವಾದರು ಬೇಕು ಎಂದು ತಿಳಿದು ಹಾಗೆ ನಿಂತುಕೊಂಡೆ.15 ನಿಮಿಷ ಕಳೆದರೂ ಮುಕ್ತಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ,ಇದೇನಪ್ಪ ರಗಳೆ ಎಂದು
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ನುಗ್ಗಿ ನುಸುಳಿ ಬಸ್ಸನ್ನಿಳಿದು ಜಂಕ್ಷನ್ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ನೋಡಿದರೆ ಹಾದಿಕಟ್ಟಿತ್ತು.ಸರಿ,ರಿಚ್ಮಂಡ್ ರಸ್ತೆಯ ಹಜ್ ಪ್ರಾಧಿಕಾರದ ಕಛೇರಿಯ ಹತ್ತಿರ ಸ್ಟಾಪಿಗೆ ನಡೆಯುವುದೆ ಸೂಕ್ತವೆಂದು ನಡೆಯತೊಡಗಿದೆ ನೋಡ ನೋಡತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಾಹನಗಳು ದ್ವಿಗುಣದಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು ಆದಾಗಲೇ 7:15 ಕಳೆದಿತ್ತು. ಕೇವಲ 2 - 2.50 ಕಿ.ಮಿ.ಕ್ರಮಿಸುವಾಗಲೆ 1:15 ಗಂಟೆ ಬೇಕಾಯಿತಲ್ಲ ಎಂದು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತಿರುವಾಗಲೆ ರಿಚ್ಮಂಡ್ ಸರ್ಕಲ್ ಹತ್ತಿರ ಮುಖಮಾಡಿ ನೋಡಿದರೆ ಇರುವೆಗಳಂತೆ ಸಾಲಾಗಿ ಅರ್ಧ ಕಿ.ಮಿ.ಗಟ್ಟಲೆ ವಾಹನಗಳೆಲ್ಲವು ನಿಂತಿವೆ. ಬೇರೆ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ರಿಚ್ಮಂಡ್ ಸರ್ಕಲ್ ಗೆ ಮುಖಮಾಡಿ ನಡೆಯತೊಡಗಿದೆ ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ವಾಹನಗಳ ಸದ್ದು ಹಾಗು ಹೊಗೆ ಉಗುಳುವಿಕೆಯು ಹೆಚ್ಚಾಗ
ತೊಡಗಿತು.ರಿಚ್ಮಂಡ್ ಸರ್ಕಲ್ ತಲುಪುವಾಗ ಸುಮಾರು 7:30ಆಗಿತ್ತು ಈ ಜಂಕ್ಷನ್ ನಲ್ಲಾದರು ಬಸ್ಸನ್ನು ಹತ್ತಿಕೊಳ್ಳೋಣ ಎಂದೆನಿಸಿದರು ಆ ಯೋಚನೆಯು ಕೈ ಬಿಡಬೇಕಾಯಿತು ಏಕೆಂದರೆ ಸರ್ಕಲ್ ಆಚೆಯ ಭಾಗ ಕಾರ್ಪೊರೇಷನ್ ಗೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿಯು ಕೂಡ ವಾಹನಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಗಿತ್ತು.ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಶಪಿಸಿಕೊಂಡು ನಡೆದುಕೊಂಡೆ ಹೊರಟೆ ಯಾರಿಗೆ ಶಪಿಸಿದರೆ ಪ್ರಯೋಜನವೇನು ಎಂದುಕೊಂಡರು ಶಪಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಶಪಿಸಿಕೊಂಡೆ ಕಾರ್ಪೊರೇಷನ್ ತಲುಪಿದೆ.ಗಡಿಯಾರ 7:50ತೋರಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಕಾರ್ಪೊರೇಷನ್ ಸರ್ಕಲ್ ನ ನಾಲ್ಕು ಇಕ್ಕೆಲಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನುಸುಳುವುದಕ್ಕು ಜಾಗವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ವಾಹನಗಳೇ. ಈ ಸರ್ಕಲ್ ನಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆ ದಾಟುವುದೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಾಹಸ ಸ್ವಲ್ಪ
ಅಜಾಗರೂಕರಾದೆವೊ ಜೀವವೆ ಹಾರಿ ಹೋಗುವಂತಹ ಪ್ರಸಂಗ ಬಂದೀತು,ಆ ಪರಿಯ ವಾಹನಗಳ ವೇಗ ಹಾಗು ಚಲಾವಣೆ.ಸರಿಯಾಗಿ 8:05ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬನ್ನಪ್ಪ ಪಾರ್ಕ್ ಗೆ ಆತುಕೊಂಡಿರುವ ಕೆ.ಜಿ.ರಸ್ತೆಯನ್ನು ದಾಟಿದೆ.ಹಸಿವು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಲವಾಗಿ ಆವರಿಸಿ ಹೇಗೋ ಹಸಿವನ್ನು ತಡೆದುಕೊಂಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತ ನಡೆದೆ.ಕೆ.ಜಿ.ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಮೈಸೂರು ಬ್ಯಾಂಕಿನವರೆಗು ಹಾದಿಕಟ್ಟಿತ್ತು.

ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ನಿಂದಾದರು ಬಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿಯುವ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿಕೊಂಡು ಸಂಚಾರದ ದುರವಸ್ಥೆಯನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತ ನಡೆದೆ ಮೈಸೂರು ಬ್ಯಾಂಕಿನ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಾಲುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಜನರ ನಡಿಗೆ ಗಂಗೆಯ ಹುಳುವಿನಂತೆ ಮಂದವಾಗಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಅವರ ನಡುವೆಯೇ ನಾನು ಸೇರಿಕೊಂಡು ಕೋಪವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ಸಾಗಿದೆ.ಕೆ.ಜಿ.ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿನ ಅಂಗಡಿ ಮುಗ್ಗಟ್ಟುಗಳಿಂದ ಬರುವ ಜನರನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಬೇಗ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಪಾದಚಾರಿ ಸುರಂಗ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಸುಮಾರು 8:30. ಅದೇ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಮೇಲ್ಸೇತುವೆಯನ್ನು ಕ್ರಮಿಸುವಾಗ ಎಡಬದಿಯಲ್ಲಿನ ಕೆ.ಎಸ್.ಆರ್.ಟಿ.ಸಿ ಬಸ್ಸು ನಿಲ್ದಾಣವನ್ನು ನೋಡಿ ಬೆರಗಾದೆ. ಆ ಜನರ ಗಡಿಬಿಡಿ,ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿರುವ ಬಸ್ಸುಗಳ್ಳನ್ನು ನೋಡಿ ಕೋಪವು
ನೆತ್ತಿಗೇರಿತ್ತು.ಪಾದಚಾರಿ ಮೇಲ್ಸೇತುವೆಯ ಬಲಬದಿಯ ಬಿ.ಎಂ.ಟಿ.ಸಿ ನಿಲ್ದಾಣವು ಇದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ಜನರು ಊರಿಗೆ ತೆರಳಲು ಬಿ.ಎಂ.ಟಿ.ಸಿ ನಿಲ್ದಾಣದಿಂದ ಕೆ.ಎಸ್.ಆರ್.ಟಿ.ಸಿ ಹಾಗು ರೈಲ್ವೆನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಓಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡೆ ನಿಂತೆ. ಈ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸುಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ದುರವಸ್ಥೆಯ ಪರಮಾವಧಿಯನ್ನು ಕೂಡ ಮೀರಿತ್ತು. ಇಡೀ ನಿಲ್ದಾಣವೇ ಸ್ಥಗಿತ, ಕೇಳಲಾರದಷ್ಟು ಜನರ ಗಿಜಿ ಗಿಜಿ. ಈ ಗಲಾಟೆಯಲ್ಲಿಯೆ ಓಕಳಿಪುರಂ ಗೆ ಮುಖಮಾಡಿ ಸಹನೆ ತಂದುಕೊಂಡು ಪುನಃ ನಡೆಯಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದೆ.ಮನೆಯವರೆಗು ನಡೆಯುವುದೆ ಸೂಕ್ತವೆಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ ಓಕಳಿಪುರಂ ಸ್ಟಾಪನ್ನು ತಲುಪುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ 8:55.

ಸಂಚಾರದ ದುರವಸ್ಥೆಯಿಂದ ನನ್ನ ನಡಿಗೆಯ ಸಮರ್ಥತೆಯು ಕೂಡ ಮುಕ್ಕಾಲು ಭಾಗ ಕ್ಷೀಣಿಸಿತ್ತು, ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಓಕಳಿಪುರಂ ದಾಟಿ ಸ್ಟಾಪನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಿರುವಾಗಲೆ ವಾಹನಗಳ ದಟ್ಟಣೆಯು ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿಯತ್ತ ಮರಳಿತು. ಎಲ್ಲಿಯು ಅಡಚಣೆಯಿಲ್ಲದೆ ಸುಗಮವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು.ಮುಂದಿನ ಸ್ಟಾಪ್ ರಾಮಮಂದಿರವಾದ್ದರಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ನಡೆದು ಮನೆ ತಲುಪುವಾಗ ಸರಿಯಾಗಿ 9:20.

ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿನ 8 - 9 ಕಿ.ಮಿ. ಕ್ರಮಿಸಿದರು ಸುಸ್ತಾಗದೆ ಇದ್ದರೂ ನಗರದ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಅದು ಈಗಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅದೇ 8 - 9 ಕಿ.ಮಿ. ಕ್ರಮಿಸಲು ಹರ ಸಾಹಸ ಮಾಡಬೇಕಲ್ಲ ಎಂದು ಗೊಣಗಿಕೊಂಡು ಕೈ, ಕಾಲು, ಮುಖವನ್ನು ತೊಳೆದು ಹಜಾರದ ಕೋಣೆಯ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಕಾಲನ್ನು ನೀಡಿ ಕುಳಿತೆ. ಯಾರಿಗು ಶಪಿಸಿ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲವೆಂದು ಅರಿತು ನಗರದ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಸ್ವಗತದಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಿದರೆ ಕಾರ್ಯಗತವಾಗುವುದೆಂದು ಅರಿತೆನಾದರು ಇದು ಕೂಡ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿದು ನನ್ನ ಮಿಕ್ಕ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನನಾದೆ.

----- ಸಂದೀಪ್ ಶರ್ಮ